Kemalettin Amca

Kemalettin’in hikâyesi büyük patlamalarla değil, evin içine sızan küçük, sinsi sessizliklerle başlar. Kalabalık ama sevgisiz bir evde; konuşmaktan çok susmayı, istemekten çok katlanmayı öğrenerek büyüyen Kemalettin için hayat, bir "yuva" kurma çabasından ziyade bir "düzen" ve "kontrol" mekanizmasına dönüşür.

İş hayatındaki başarısını evinin duvarları arasına bir otorite figürü olarak taşıyan Kemalettin, eşini bir gölgeye, çocuklarını ise kendi sessizliğinde kaybolan yabancılara dönüştürür. Ancak hayat, onun milimetrik planlarına itaat etmeyecektir. Yıllar geçtikçe kurduğu bu katı disiplin imparatorluğu, en güvendiği bağların kopmasıyla sarsılmaya başlar. Çocukların evden uzaklaşması, eşinin sessiz gidişi ve hayatındaki tek denge unsuru olan "abi" figürünün kaybıyla Kemalettin, sahip olduğu her şeyi kontrol ederken aslında kendini nasıl yapayalnız bıraktığı gerçeğiyle yüzleşir.

Okan Ceylan, bu ilk romanında bir adamın otoriteyle ördüğü yalnızlığını, bir evin karakter gibi soluk alıp veren kasvetini ve geç kalmış farkındalıkların ağırlığını usta işi bir dille anlatıyor. Kemalettin Amca, sadece bir çöküşün değil; anıların, seslerin ve pişmanlıkların bir evin koridorlarında nasıl asılı kaldığının psikolojik bir portresi.

Dışarıdan bakıldığında "sert bir adam"ın, içeriden bakıldığında ise "yok olan bir varlığın" sarsıcı hikâyesi...