Zeven preken tot de doden

De preken draaien om het pleroma, een ongedifferentieerde totaliteit waarin tegenstellingen nog niet bestaan. Schepping begint met differentiatie: volheid en leegte, licht en duisternis, leven en dood, goed en kwaad. De mens kan niet in ononderscheidenheid leven. Hij moet tegenstellingen herkennen en er een bewuste verhouding toe opbouwen. Onderscheid wordt zo een voorwaarde voor psychisch bestaan.

Abraxas verenigt wat traditionele voorstellingen van God en duivel uit elkaar houden. De figuur verwijst naar een kracht die door schepping en vernietiging, orde en chaos heen werkt. De tekst biedt geen systematische geloofsleer. Hij kan worden gelezen als imaginaire kosmogonie, autobiografisch document en allegorie van psychische integratie. Verschillende thema's lopen vooruit op Jungs theorie van het Zelf, individuatie en de spanning van tegenstellingen in Aion.

Deze editie vertaalt rechtstreeks uit de Duitse oorspronkelijke tekst met haar Latijnse titel. Het nawoord bespreekt de gnostische bronnen, de setting van Het Rode Boek en de psychologische functie van Abraxas en het pleroma. Een chronologie, een termenregister en filosofische toelichtingen voorkomen dat het werk tot esoterische doctrine of louter literair experiment wordt gereduceerd.