CANDIDE: KLASSIEKE SATIRIESE FIKSIE IN AFRIKAANS

Hierdie Afrikaanse uitgawe van Voltaire se satire, "Candide" bied 'n toeganklike leeservaring vir boekversamelaars en vir nuwe lesers. Die verhaal volg die swerftog van die jong Candide, wat deur sy mentor Pangloss geleer is dat ons in "die beste van alle moontlike wêrelde" leef. Sy reis oor vastelande bring hom in aanraking met die wreedheid van oorlog, die natuur, godsdienstige hipokrisie en menslike domheid, wat sy optimistiese wêreldbeskouing op die proef stel.

Hierdie klassieke fiksie is 'n kragtige kommentaar op die sosiale landskap van die 18de eeu. Die vertaling herskep Voltaire se geestige en dikwels skreeusnaakse prosa, wat dit 'n uitstekende keuse maak vir studente. Die verhaal se ongelooflike avonture hou lesers van alle ouderdomme van die eerste tot die laaste bladsy geboei.

As 'n filosofiese roman, bied "Candide" onvergelykbare waarde. Die titel staan in die kanon van wêreldliteratuur. Van die lugkasteel in Wesfale tot die lande Eldorado, Candide se reis is een wat die leser se perspektief vir altyd sal verander.

"In Wesfale, in die kasteel van die baron Thunder-ten-tronckh, was daar ’n jong seun aan wie die natuur die sagste maniere gegee het. Sy gesig het sy siel weerspieël. Hy het ’n gesonde oordeelsvermoë gehad, met die eenvoudigste verstand; dit is, glo ek, om hierdie rede dat hulle hom Candide genoem het. Die ou bediendes van die huis het vermoed dat hy die seun was van die baron se suster en ’n goeie, eerlike heer van die omgewing, wat met hierdie jongedame nie wou trou nie omdat hy net een-en-sewentig kwartiere kon bewys, en die res van sy stamboom het in die oudheid verlore gegaan.

Die baron was een van die magtigste here van Wesfale, want sy kasteel het ’n deur en vensters gehad. Sy groot saal self was met ’n tapisserie versier. Al die honde van sy plase het in tye van nood ’n jagtrop uitgemaak; sy perdeknegte was sy jagters; die predikant van die dorpie was sy groot aalmoesenier. Almal het hom Monseigneur genoem, en hulle het gelag wanneer hy stories vertel het.

Mevrou die barones, wat ongeveer 160 kilogram geweeg het, het daardeur baie aansien geniet en die eer van die huis waargeneem met ’n waardigheid wat haar nog meer respekwaardig gemaak het. Haar dogter Cunégonde, sewentien jaar oud, was rooskleurig, vars, vet en aanloklik. Die baron se seun was in alles sy vader werd. Die tutor Pangloss was die orakel van die huis, en die klein Candide het sy lesse aangehoor met al die goeie trou van sy ouderdom en karakter."