Publius Vergilius Maro, natus in agro Mantuae anno LXXI a.C.n. et mortuus Brundisii anno XX a.C.n., inter maximos poetas Romanos merito numeratur. Ex humili quidem origine ad culmen litterarum ascendit, et temporibus turbatis rei publicae, cum bella civilia animos hominum vexarent, carmina composuit quae pacem, ordinem, pietatem, atque communionem hominum cum natura summa arte celebrarent. In operibus pastoralibus, quibus vita ruris cum tenuitate et suavitate exprimitur, pastoribus, amoribus, certaminibus cantuum, atque desiderio tranquillitatis imagines dedit quae etiam nunc lectorem alliciunt; postea maiore consilio historiam et fata populi Romani canendo illustravit, ita ut ars eius simul humana et publica, privata et imperatoria videretur. Vergilius non solum elegantia verborum sed etiam gravitate animi excellit: de labore, exilio, spe, pietate, et pretio pacis scribit, quae argumenta aetate nostra adhuc valent, cum multi quietem, identitatem, et concordiam quaerant. Eius legatum in eo maxime consistit quod linguam Latinam ad summam perfectionem perduxit et imaginem poetae tam docti quam misericordis posteris reliquit. Huic auctori maxime delectabuntur legentes qui poesin subtilem, naturam, antiquitatis sapientiam, et meditationem de vita humana diligunt.