Publius Vergilius Maro, anno fere LXXI a.C.n. apud Andes in agro Mantuae natus, ex mediocri origine ad summam litterarum gloriam ascendit, ingenio tamen modesto et vita quieta, longe a strepitu fori et ambitione publicorum negotiorum. Iuvenis Mediolani, Romae, Neapoli doctrinam hausit, philosophis et poetis diligenter auditis, donec inter principes aetatis Augustae numeraretur, amicitia Maecenatis et favor principis ipsi non ad pompam tantum sed ad gravem de rebus Romanis cogitationem profuerunt. In carminibus bucolicis vitam agrestem, in poemate didactico labores agriculturae ac naturae ordinem, in carmine maiore originem et fata populi Romani cum pietate, imperio, dolore, spe coniunxit; ita factum est ut vox eius simul suavis et gravis, humana et publica, privata et imperialis audiretur. Maxime in opere de agris laudavit laborem, patientiam, concordiam cum natura, atque intellegi potest quam apta haec sint etiam nostro tempore, cum homines inter urbium tumultum, mutationes climatis, et incertam rerum condicionem ad stabilitatem et modum reverti cupiant. Eius vis in arte versuum, in imaginibus splendidis, in musica sermonis, in arte animos movendi per saecula mansit, ita ut poeta non modo antiquus sed etiam hodiernus videatur, qui de officio, pietate, amissa patria, et spe melioris ordinis loquatur. Vergilium praecipue amabunt qui carmina elegantia et meditativa diligunt, qui naturam cum cultura coniungere student, et qui in litteris non solum voluptatem sed etiam sapientiam quaerunt.