EEN DONKER RAAM IN HET ELSWOUD

Kapitein Ravyn Ashcroft voerde dienstplichtscontroles uit zoals hij alles deed: met methodische efficiëntie en de minimale hoeveelheid spraak die de taak vereiste. De vier dorpen aan de kruidenroute van de oostelijke grens leverden elk verschillende hoeveelheden nuttige genezers voort, en hij trok er in afnemende volgorde van verwachte opbrengst doorheen, waardoor de kleinste grensnederzetting — Elspeths dorp Ashwick — als laatste op de lijst stond en als eerste in de ochtend wanneer de tijdsdruk het hoogst was. Dit was opzettelijk. Kleine dorpen onder tijdsdruk veroorzaakten ofwel snelle naleving of snelle paniek, en beide uitkomsten waren nuttiger voor het dienstplichtproces dan de uitgebreide diplomatieke onderhandelingen die middelgrote dorpen met middelmatige sociale structuren meestal opbouwden. Hij had elf dienstplichtsweeps uitgevoerd in twaalf jaar dienst bij Mist Hunter. Hij wist hoe nuttig eruitzag en hoe het uitvoeren van nuttig eruitzag en het verschil tussen hen, en hij was voorbij de leeftijd waarop hij het onderscheid charmant vond zoals junior officieren dat soms deden. De pest verspreidde zich al zes weken. De runencorruptie in de noordelijke dorpen vreet aan de immuniteitsarchitectuur van hun bevolking op manieren die specialistische behandeling vereisten, en de expeditie naar de bron van het bos kon niet plaatsvinden zonder getrainde kruidenkundigen die runenbesmetting op een niveau boven het standaard medische korps van het leger begrepen. Het koninklijk bevel gaf hem de bevoegdheid om elke genezer binnen het getroffen grensgebied op te roepen die voldeed aan de operationele eisen van de expeditie, en hij oefende die bevoegdheid uit met de precieze, gedocumenteerde efficiëntie die nodig was. Hij had drie kruidkundigen in het vorige dorp beoordeeld, er twee aangenomen, en was de vierde kandidaat bezig met het protocol toen het zieke kind werd binnengebracht. Hij heeft het niet besteld. Het gebeurde op de specifieke manier waarop dingen gebeurden tijdens crisisomstandigheden: iemand zag een gezagsfiguur aanwezig en nam de autoriteit over tot medische beslissingen, en plotseling was er een twaalfjarige met symptomen van runenpest en een zich verspreidend corruptiepatroon in het midden van het beoordelingsgebied. De drie kruidendokters die hij al had beoordeeld, begonnen met de standaardresponsreeks — symptomen documenteren, een palliativ middel voorbereiden — en hij hield hen in de gaten op competentie-indicatoren toen een stem achter hem zei, in het vlakke, snelle register van iemand die het juiste antwoord weet en zijn eigen terughoudendheid om het te zeggen moet overrulen: "De corruptie zit in het secundaire kanaal, Niet de primair. Als je de primaire spoelt, drijf je hem dieper. Je hebt het runische extractieprotocol nodig, derde fase, en je moet beginnen bij de polsmeridiaan, niet de—" Hij draaide zich om. De vrouw die had gesproken hield zichzelf halverwege haar zin tegen toen ze besefte dat ze had gesproken, herstelde haar uitdrukking met een snelheid die hem meerdere dingen tegelijk vertelde, en zei verder niets. Hij keek haar aan. Ze waren grijsgroen en waren nu bezig met het specifieke werk om eruit te zien alsof ze niet net een geavanceerd runenbehandelingsprotocol hadden opgezegd vanuit de houding van iemand die van plan was onopvallend te lijken. Hij zette haar op de dienstplichtlijst voordat ze kon beslissen of ze nog iets wilde zeggen. "Elspeth Morne," zei hij, terwijl hij las uit het dorpsregister. "Kruidkundige, elf jaar praktijk." "Ik behandel blootstelling aan bosrand," zei ze. "Veelvoorkomende klachten. Mistgevoeligheid. Ik ben niet gekwalificeerd voor—" "U heeft zojuist een runische corruptie in het derde stadium vastgesteld door visuele beoordeling en het juiste behandelprotocol genoemd," zei hij. "Wat meer is dan de drie die ik al heb geaccepteerd." Hij ging door naar de volgende administratieve stap zonder op haar antwoord te wachten, want er was geen versie van deze uitwisseling waarin haar antwoord iets veranderde. Het dagvaarding dekte haar kwalificaties. Zijn bevoegdheid dekte het bevel. De lijst was gesloten. Elspeth Morne stond heel stil in het midden van het beoordelingsgebied met de uitdrukking van iemand die net heeft beseft dat jaren van berekende onderpresteren in dertig seconden ongedaan zijn gemaakt, en hij had de korte, nutteloze gedachte dat ze die onderpresteren al heel lang had volgehouden om er zo grondig aan gewend te zijn geraakt. Hij volgde die gedachte niet na. Hij had een kolom te organiseren en een bos om binnen te gaan. Ze was bij het laadpunt van de wagen toen hij zijn laatste kolomcontrole deed, haar voorraden inpakte met de specifieke efficiëntie van iemand die woedend was en dat volledig uitdrukte door de precisie van haar inpak. Hij noteerde dit op dezelfde manier als hij alles wat operationeel relevant was: gearchiveerd, gecategoriseerd en gewogen op de juiste manier. Het Mist Hunter-korps reed uit toen het eerste ochtendlicht de boomgrens verdrong. Hij keek niet om naar het dorp. Maar in het perifere bewustzijn dat hij in twaalf jaar van operaties had ontwikkeld waarbij alles aandacht vereiste, merkte hij dat de kruidkundige met de grijsgroene ogen de enige dienstplichtige was die ook niet omkeek.

De mars van de eerste dag besloeg achttien mijl aan weg die technisch onderhouden en praktisch onvoorspelbaar was, waarbij de geografie van de oostelijke grens de specifieke relatie had tot de infrastructuur dat plaatsen met bovennatuurlijke activiteiten aan hun randen vaak ontwikkelen: de weg was vaak begaanbaar maar nooit helemaal betrouwbaar, het oppervlak werd beïnvloed door het omgevingsrunenveld van het Alder Forest op manieren die bepaalde delen zacht maakten terwijl ze stevig hadden moeten zijn wanneer dat wel zo was Zijn zacht geweest. Ravyn leidde de c