Jarenlang leefde ik in de veronderstelling dat het doseren van liefde als een kraan een "speciale relatiedynamiek" was. Hoewel ik geloofde dat mijn intellectuele achtergrond, mijn architectonische inzicht en mijn vermogen om het leven te analyseren me in staat zouden stellen de verraderlijke manipulaties van een narcist op te merken, besefte ik dat ik juist midden in het centrum van die manipulaties was opgeleid tot slachtoffer.
Een narcist gebruikt geen extern wapen om zijn slachtoffer te treffen; hij gebruikt je eigen angsten, je eigen moederlijke geweten, je eigen behoefte aan erkenning. Je verwart die gouden kooi, die je met je eigen handen hebt gebouwd, met je "thuis".
Toen ik met deze dagboeken begon, probeerde ik in feite mijn eigen geest te beschermen tegen dat verraderlijke gif van gaslighting.
Als architect had ik dit geleerd: Zelfs de meest solide structuren blijven alleen overeind als de kleine, onzichtbare scheurtjes in hun fundamenten na verloop van tijd niet groter worden.
Ik zocht naar de onwankelbare waarheid in het fundament van mijn eigen leven.
Als je de schaduw van je eigen stiltes of je eigen gevoelens van minderwaardigheid in je huwelijk ziet, weet dan dat je niet alleen bent.
De narcist is een vampier die zich voedt met jouw glans, maar op het moment dat je je eigen licht beschermt en de bron van dat licht naar binnen richt, is die vampier gedoemd te verdrinken in zijn eigen duisternis.
Ben je klaar om je eigen hemel te hertekenen met je eigen architectonische regels?
Een goede reis gewenst!