BERREYİ ARAMAK

olan. Ayakta kalan da yandı, yorulup düşen de. Ayağa

kaldırılan da bitik, kaldırılınca doğrulan da. Kim, kimi

kurtarabilir daha acizken birbirinden, daha cılız, daha

ölüyken, kim el uzatır bir diğerine? Deniz, çok zorlu çıktı

be, kaptan! Dibi yüzeyinden daha azgın, daha hoyrat,

çağırıyordu bizi, günden güne. Kandille gitsen de bir, son

bir telaşla, yıldızları koparıp, göğsüne doldursan da. Karanlığa,

hiçbir şey yetmiyor. Karanlık daha güçlü şimdi,

açılıp kapanan ışıltılı gözlerimizden ve siliniyor mavisi

günün, böyle düşüncelere, boğuldukça biz. Açıldıkça

daha da enginlere, izlerimiz de siliniyor. Peşimizde ne

bir martı, ne bir balık, ne de altımızda köpürüp, şarkılar

söyleyen deniz! Ne de, artık kıyıda, bir çift yorgun,

deniz yıldızıyız… Ve de kimse yok, ölümüzü tekrar tekrar,

kıyıdan suya fırlatan…

Yalnızız be kaptan, iki iç içe yalnız, girdap ve labirentlerinde

birbirini arayan, kaybeden, daraldığında, sonra

yeniden, yeniden çağıran, tekrar tekrar kaybeden… Sırf

yaşamak, yaşatmak için bir diğerini, seslerini yankılayan,

iki yalnız. Yalnızız be kaptan! Yalnızız! Gemiler doyumsuz,

ha bire su alıyor. Kaçış yok! Rüzgâr, fena. Yelkenler,

erken inmiş. Kalmışız, mûtenâ! İskele sancak, kendi

başının çaresine bakacak! Dalgalar, artık daha acımasız,

daha vicdansızlar. Üstelik, dönüş yok bize. Uyumanın

ne yeri, ne de zamanı, “Uyu da, dinsin fırtınalar!’’

demek bile gülünç. Bilgelerin sözleriyle, kendimizi pohpohlamanın

yersizliği, halimizi daha da acınası yapıyor.