Vellum: The Book of All Hours

Hoe recenseer je een boek dat je niet begrijpt nadat je het wel helemaal hebt uitgelezen en wat bestaat uit allemaal 'snippets' verhaal, die hier en daar weer in elkaar vallen, maar toch ook even vaak niet. 10 juni 2008: In allerlei verschillende verhaallijnen komen eigenlijk drie personages naar voren: Phreedom, Jack en Seamus Finnan. Their lives is entwined through different ages, stories, realities and some 'reality' called the vellum. Een rode draad door al hun levens is nog een vierde personage: Tom, of Thomas. Deze laatste wordt echter minder uitvoerig uitgewerkt en is daardoor toch ook weer geen hoofdpersonage te noemen. Op de achterkant van het boek staat ook dat het boek gaat over een 'unkin-war'. Dit thema komt wel aan bod als een rode draad waarover de karakters het hebben in ontmoetingen met en gedachtes over de slechterik 'Metatron'. Ik vraag me echter af of dit onderdeel wel de centrale plaats inneemt die het op de achterzijde zegt in te nemen. Meer centraal in het verhaal is 'the struggle' van de personages met zichzelf in alle histories (verhaallijnen). Misschien ook dat die tweespalt in het verhaal ook lijdt tot de chaos van verhaallijnen. Deze chaos zorgt ervoor dat het boek maar deels als verhaal kan boeien, maar vooral tot verder lezen heeft gezorgd vanwege de wens om het nou eindelijk te snappen... Helaas is die wens niet in vervulling gekomen. Er is onlangs een vervolg op dit boek uitgekomen genaamd Ink. Het schijnt verder te gaan waar dit gestopt is met een tussenpauze van 20 jaar (wat gek is in de lijn van dit verhaal). Ik weet nog niet of dat boek ook in huis gaat komen...

It takes some (dozens of) pages to get used to Hal Duncan's hysteric jumping from a topic to another, switching points of view and even the time in which the story is set. But once the reader manages to overcome the writer's challenge and grasp the generic plot the story unfolds magnificently, with the second half admittedly smoother than the first.

But in a good way. True, it is slow in pace often, and a fair bit confusing at times, but the complexity of how it's all assembled and the subject matter drawn from makes this one of my favorite books. It often feels like reading a transcript of overlapping dream states, some better remembered than others, all begging further and further questions. If you like to wonder, surmise, and then have no real clue what's happening, this is the kind of read one might enjoy.