Bu e-kitap hakkında
“Aşkın Suçlusu Ernestine... Aşığına ihanet etmiş olan Ernestine... Böyle hile hurda şeyler nasıl olur da böylesi saf bir ruhta yer edebiliyordu? Ve tadı damağımdan hala gitmeyen o öpüşü... Ondan almış aldığım o tek ve tatlı öpüş, o yalanların aşağıladığı bir ağızdan kopup gelebilir miydi? Hayır, hayır sevgili ruh... Her ikimiz de aldatılıyoruz. Benim durumumdan yararlanmak isteyen canavarların işi bu, ki senin gözünde düşürmek istiyorlar beni... Meleğim, sakın kanma o sahte adamlara; varlığını Tanrı’dan alan senin ruhun yeryüzünün bütün günahlarından uzak olsun!”
Kullanıcı puanları ve yorumlar
- Uygunsuz olarak işaretle
- Uygunsuz olarak işaretle
- Yorum geçmişini göster
- Uygunsuz olarak işaretle
Yazar hakkında
Donatien Alphonse François le Marquis de Sade (Fransızca okunuşu:maʁki: dəsad) (d. 2 Haziran 1740 - ö. 2 Aralık 1814), Fransız aristokrat ve felsefe yazarı. Erotik edebiyat'ın önemli yazarlarındandır, genellikle sert pornografik yazılar yazardı.
Yaklaşık 29 yılını hapisanede, 13 yılını akıl hastanesinde geçirmiştir ve en önemli eseri Sodom'un 120 Günü'nü hapishanede yazmıştır. Bir diğer önemli eseri de Justine'dir. Sadizm'in kökeninin onun yazdıklarına dayandığı bilinir.
Yazılarında ahlakı, yasayı, dini öğeleri dikkate almadan aşırı özgürlüğü (hatta ahlaksızlığı) ve en iyinin zevk olduğunu savunuyordu. Sade, 32 yıl farklı hapishanelerde ve akıl hastanesinde hapsedildi; onbir yıl Paris'te (on yılı Bastille'de geçti), bir ay Conciergerie'de, iki yıl kalede, bir yıl Madelonnettes'de, üç yıl Bicêtre'de, bir yıl Sainte-Pélagie'de ve 13 yıl Charenton akıl hastanesinde. Yazılarının çoğunu tutuklu olduğu dönemde yazdı. "Sadizm" kavramı adından türetilmiştir.
Sade kitaplarında kişilerarası ilişkilerde insanın insansal yanı bir kez yitirildiğinde, neler olabileceğinin bilgisini verir. Kişilerarası ilişkilerde insanın sahip olduğu onur bir yana bırakıldığında, ortaya çıkan yeni ilke kendi yararını koruma sonuna kadar götürülecek olursa; zorunlu olarak "sadizm"e varılır. Yani insandaki insansal olan tek şey doğaysa, doğrudan doğa nedenselliği insan türünün yapıp etmelerini belirliyorsa, insan olmak cani olmayı da beraberinde doğal olarak taşır. Eserlerinde ahlaksal eylemin belirleyicisi olarak etik değerler değil de, içgüdüler ya da "koşullu buyruklar" eylemin "ilkesi" yapılırsa neler olacağını anlatır.
