O ovoj e-knjizi
El Mustafa, kendi gününün şafağı olan, seçilmiş ve sevilen insan, gemisinin dönüp onu doğduğu adaya geri götürmesi için, Orphalese kentinde tam on iki yıl bekledi.
Ve on ikinci yılında, hasat ayı olan Ielool'un yedinci gününde, kentin surları dışında bir tepeye tırmandı, denize doğru ba-karken sisle birlikte gemisinin gelişini seyretti.
Ansızın kalbinin tüm kapıları açıldı ve sevinci kanatlanarak denize doğru uçtu. Gözlerini kapadı ve ruhunun sessizliğin-de dua etti.
Tepeden inerken üzerine bir hüzün çöktü ve kalbinden şun-ları geçirdi:
"Üzülmeden nasıl huzur içinde gidebilirim? Hayır, ruhumun içinde bir yara olmadan bu şehri terk edemiyorum. "
Onun duvarları içinde geçirdiğim acı günleri uzun ve yalnız-lık içinde geçen geceleri uzun geldi; kim onun acı yalnızlı-ğından pişmanlık duymadan gidebilir?
