Wat vijf uur kost: Ik wil ondernemen, maar ik heb geen tijd
About this ebook
Niemand spreekt die zin tegen. Zeg tegen iemand dat je bang bent en die probeert je gerust te stellen. Zeg dat je niet weet hoe en je krijgt een cursus toegestuurd. Zeg dat je geen tijd hebt, en de ander knikt, en daar houdt het gesprek op. Dit boek begint het juist, met opzet.
De dag is voor jou precies even lang als voor ieder ander. Het vrije deel ervan niet. Achter “Ik heb geen tijd” zitten twee beweringen die precies hetzelfde klinken. De ene gaat over capaciteit: anderen hebben het eerste recht op je week. De andere gaat over prioriteit: je week is al vergeven aan dingen waarvan je hebt besloten dat ze belangrijker zijn. Dit boek laat je zien welke van de twee de jouwe is, met documenten in plaats van gevoelens, en neemt het antwoord serieus, hoe het ook uitvalt.
Hooguit vijf uur per week, en minder als je leven er geen vijf kan missen. Dertien weken. Stukjes van nog maar een kwartier. Eén oefening per hoofdstuk, elk in één keer af te maken, zonder vrije avond, nieuwe app of rustig weekend.
Erin:
De 168-aftreksom: alle uren van een week, min alleen wat een loonstrook, een dienstregeling of een wekker kan bewijzenWie het gemiddelde verbergt: ouders van jonge kinderen, 38,2 miljoen Amerikanen die voor een oudere zorgen, 8,8 miljoen met twee of meer banenHoe druk zijn een statussymbool werd, en een oefening van een kwartier die “Ik heb geen tijd” hardop verandert in “Het is niet mijn prioriteit”Het effect van pure urgentie: waarom de taak met een klok eraan wint van de taak die ertoe doet, en de replicatie uit 2026 met 2.374 nieuwe deelnemersEinstein, Bergson en het verschil tussen het uur op de klok en het uur dat je echt beleeftDe beroemde 23 minuten na een onderbreking, wat die echt maten, en het briefje met de volgende stap, waarmee stukjes van een kwartier optellenEen tijdplafond met een beslismoment, en wat de bedenker van Gmail zegt over de twintig procent tijdEen hoofdstuk voor wie uren heeft die echt van anderen zijn: 16,4 miljard uur onbetaald zorgwerk per dag, en een beroemde studie over schaarste die mislukte toen anderen haar herhaaldenWaarom de rust waar je op blijft wachten nooit komt, en de nieuwe beginmomenten die al in je agenda staanWaarom tijd geven je het gevoel kan geven dat je er meer van hebt, en hoe twintig minuten helpen je eerste onderzoek wordtWaar je al wacht: 26,8 minuten enkele reis naar je werk, 121 minuten voor één doktersbezoekDe proef met het lege tijdslot, voor als het niet aan de klok ligtElk hoofdstuk noemt zijn studies, auteurs en jaartallen. Als een bevinding zwakker is dan ze klinkt, zegt het hoofdstuk dat, en als het onderzoek gewoon niet bestaat, zegt het dat ook.
Diego Segura is industrieel ingenieur en heeft zijn carrière besteed aan uitzoeken hoe systemen falen en hoe je ze repareert. Hij heeft een MBA en een master in Digitale Technologie van Boston University, en werkte samen met Stanford, Harvard, MIT en Boston University. Hij heeft zijn werkende leven bedrijven opgericht en geleid, het laatst een marketing- en strategiebedrijf dat hij zelf runt. Hij zei ook wekenlang tegen een oud-collega dat hij geen tijd had voor een gunst van twee uur, en liet een klantproject achthonderd tot negenhonderd uur opslokken omdat hij er nooit een grens aan stelde. Beide verhalen staan erin.
Geen ontslagbrief, geen wekker om vijf uur, geen opgeofferde slaap. Het boek eindigt met een kort bericht aan één persoon, waarin je die persoon één ding aanbiedt voor één prijs.
Het maakt je week geen minuut langer, want dat kan niets. Het laat je zien waar je week werkelijk uit bestaat, en helpt je een klein, beschermd deel ervan te geven aan iets wat je al lang wilt.
Discover more
Ratings and reviews
About the author
Diego Segura is industrieel ingenieur en heeft zijn carrière besteed aan uitzoeken hoe systemen falen en hoe je ze repareert. Hij heeft een MBA en een master in Digitale Technologie van Boston University, en werkte samen met Stanford, Harvard, MIT en Boston University. Hij schrijft door alles te lezen wat over een onderwerp is gepubliceerd en daarna te melden wat het werkelijk zegt, ook de delen die niemand wil horen.
