Catherine The Vampire

Dagurinn var að verða búinn. Katrín var farin að vakna. Eins og alltaf var það fyrsta sem hún tók eftir þegar hún opnaði augun, lyktin af raka í kjallaranum. Það truflaði hana ekki mikið; hún hafði vanist því í gegnum áratugina en tók alltaf eftir því þegar hún vaknaði. Hún bjó í litlu herbergi í kjallara yfirgefins húss. Hér hafði einu sinni búið heimilislaus manneskja, svo það voru nokkur húsgögn í herberginu og veggirnir voru að hluta til þaktir gömlu, slitnu veggfóðri, sem hún heyrði stundum á bak við skriðdýrin. Þegar Katrín var vakandi, teygði hún sig eins og köttur og settist upp á dýnuna. Hún var ekki viss um hvað hún myndi gera í dag. Blóðþorsti hennar, sem hún upplifði af og til, var ekki sérlega pirrandi í augnablikinu. Hún hafði farið á veiðar kvöldið áður, svo hún gæti lifað í friði næstu daga. Hún sneri sér aðeins til vinstri og tók eftir því að hún var ekki ein í herberginu; köttur sat við hlið hennar og horfði á eftir henni. Katrín elskaði ketti meira en nokkur annar í þessum heimi; hún treysti þeim. Þau höfðu verið mörg í lífi hennar, sem hafði þegar spannað nærri fimm hundruð ár. Katrín var löngu hætt að nefna þá vegna þess að nafn á kött gerði það erfiðara að missa þá síðar. Kötturinn stóð upp og teygði sig, rétt eins og Katrín hafði gert, og gekk svo til hennar. „Þú og ég erum eins,“ sagði Catherine og reis líka á fætur. "Annar dagur er framundan. Við skulum fara, það er þegar orðið dimmt. Það er kominn tími til að fara út." Þeir tveir héldu í átt að útganginum...