Catherine The Vampire

Օրը մոտենում էր ավարտին։ Քեթրինը սկսում էր արթնանալ։ Ինչպես միշտ, առաջին բանը, որ նա նկատեց աչքերը բացելիս, նկուղի խոնավության հոտն էր։ Դա նրան այնքան էլ չէր անհանգստացնում. նա սովորել էր դրան տասնամյակների ընթացքում, բայց նա միշտ նկատում էր դա արթնանալուց հետո: Նա ապրում էր լքված տան նկուղում գտնվող փոքրիկ սենյակում: Այստեղ ժամանակին մի անօթևան մարդ էր ապրել, ուստի սենյակում կահույք կար, իսկ պատերը մասամբ ծածկված էին հին, մաշված պաստառներով, որոնց հետևից նա երբեմն լսում էր միջատների խշշոցը։ Հիմա լրիվ արթնացած Քեթրինը կատվի պես ձգվեց ու նստեց ներքնակի վրա։ Նա վստահ չէր, թե ինչ է անելու այսօր: Նրա արյան ծարավը, որը նա երբեմն զգում էր, այս պահին առանձնապես անհանգստացնող չէր։ Նա որսի էր գնացել նախորդ գիշեր, որպեսզի կարողանար հանգիստ ապրել հաջորդ մի քանի օրվա ընթացքում: Թեթևակի շրջվելով դեպի ձախ՝ նա նկատեց, որ սենյակում մենակ չէ. մի կատու նստած էր նրա կողքին և ուշադիր հետևում էր նրան։ Քեթրինն այս աշխարհում բոլորից ավելի շատ էր սիրում կատուներին. նա վստահում էր նրանց: Նրա կյանքում շատ բան է եղել, որն արդեն տևել է մոտ հինգ հարյուր տարի: Քեթրինը վաղուց դադարել էր նրանց անուններ տալ, քանի որ կատվի անունը տալը դժվարացնում էր նրանց հետագայում կորցնելը: Կատուն ոտքի կանգնեց և ձգվեց, ինչպես Քեթրինը, հետո մոտեցավ նրան։ «Ես և դու նման ենք», - ասաց Քեթրինը և նույնպես ոտքի կանգնեց: «Մեզ ևս մեկ օր է սպասվում, գնանք, արդեն մութ է, դրսում գնալու ժամանակն է»: Երկուսով շարժվեցին դեպի ելք...